رقیه خاتون

ولادت علی بن موسی الرضا(ع)

molatiroqayeh — Mon, 26 Oct 2009 07:09:18 GMT

بيستون عشق

گلدسته هايِ مرقدتان پايه هايِ عرش

فانوس هايِ ساحل بي انتهايِ عرش

بر ساحت ضريح تو انس وملك دخيل

آيينه كاري حرمت كار جبرئيل

زوار خاكي حرمت كبريايي اند

سرگرم كاروكسب شريف گدايي اند

هرلحظه فطرس آمده پابوسيِ شما

طفلي هميشه مانده پَرش زيردست وپا

لاهوتيان مقلد احكام عشق تان

مِي خوارگان دائميِ جام عشق تان

اي قبله ي نياز سماواتيان رضا

پير مغانِ دير خراباتيان رضا

صدها ستاره مست شراب نگاه تان

بال فرشته هايِ سما فرش راه تان

پيغمبران ز محضرتان فيض مي برند

بهر كبوتران حرم دانه مي خرند

روح الامين به لطف شما دل سپرده است

او با كبوتران حرم دانه خورده است

امشب دخيل پنجره فولاد مي شوم

در بيستون عشق تو فرهاد مي شوم

اي نورلايزال، بگو با دلم سخن

شد بقعه ي مطهرتان كوه طور من

شيرين دهن، حديث تو طعم عسل دهد

زيبا سخن،كلام تو عطر غزل دهد

آقا نگاهتان به گِلم روح داده است

تاثير ‌چشم هايِ شما فوق العاده است

من كافر نگاه اهورايي توام

مجذوب طرز خنده ي زهرايي توام

دربين پيروان تو ملحدترين منم

زنديقيِ رسيده به مرز يقين منم

تا بت پرست كعبه ي خال شما شدم

زاهدترين خليفه ي ملك خدا شدم

از زير قبه ي تو به معراج مي روم

ديوانه وار در پي حلاج مي روم

قرآن مقام شامخ تان را ستوده است

گنجينه ي حقايق خود را گشوده است

با گوشه چشمِ فاطميِ خود چها كني!

سنگ سياه قلبِ مرا ،كهربا كني

من از پل صراط جزا پرت مي شوم

دستم اگر كه روز قيامت رها كني

آقا چه مي شود كه مرا در صف حساب

از لابه لاي آن همه آدم سوا كني

آقا چه مي شود كه شوم مَحرم و شما

من را براي ديدن زهرا صدا كني

آقا سعادت دو جهان قسمتم شود

يكبار اگر براي غلامت دعا كني

1382

شهادت امام جعفر صادق(ع)

molatiroqayeh — Sun, 11 Oct 2009 11:52:11 GMT

روح اسلام

گوشه ای از حرای حجرهء خویش

نیمه شبها،خدا خدا می کرد

طبق رسمی که ارث مادر بود

مردم شهر را دعا می کرد

هر ملک در دل آرزویش بود

بشنود سوز ربنایش را

آرزو داشت لحظه ای بوسد

مهر و تسبیح کربلایش را

هر زمان دل شکسته تر می شد

«فاطمه اشفعی لنا» می خواند

زیرلب با صدای بغض آلود

روضهء تلخ کوچه را می خواند

عاقبت در یکی از آن شبها

دل او را به درد آوردند

بی نمازان شهر پیغمبر

سرسجاده دوره اش کردند

پیرمرد قبیلهء ما را

در دل شب،کشان کشان بردند

با طنابی که دور دستش بود

پشت مرکب،کشان کشان بردند

ناجوانمردهای بی انصاف

سن وسالی گذشته از آقا !؟

می شود لااقل نگهدارید

حرمت گیسوی سپیدش را

پابرهنه،بدون عمامه

روح اسلام را کجا بردید؟

سالخورده ترین امامم را

بی عباوعصا کجا بردید؟

نکشیدش،مگر نمی بینید!؟

زانویش ناتوان و خسته شده

چقدر گریه کرده او !!! نکند؟

حرمت مادرش شکسته شده

ای سواره،نفس نفس زدنش

علت روشن کهن سالی است

بسکه آقای ما زمین خورده!؟

در نگاه تو برق خوشحالی است

جگرم تیر می کشد آقا

چه بلاهایی آمده به سرت!

تو فقط خیزران نخورده ای و

شمر وخُولی نبوده دوروبرت

به خدا خاک بر دهانم باد

شعر آقا کجا و شمر کجا!؟

حرف خُولی چرا وسط آمد؟

سرتان را کسی نبرد آقا

به گمانم شما دلت می خواست

شعر را سمت کربلا ببری

دل آشفتهء محبان را

با خودت پای نیزه ها ببری

شک ندارم شما دلت می خواست

بیت ها را پر از سپیده کنی

گریه هایت اگر امان بدهد

یادی از حنجره بریده کنی

عید مبعث

molatiroqayeh — Sun, 19 Jul 2009 10:22:50 GMT

اذن میگساری

دوان دوان ز فراسوی نور می آید

امین ترین کلیمان ز طور می آید

ردای سبز رسالت به دوش خود دارد

از آسمان نگاهش ستاره می بارد

شتاب پای محمد،خلیل آسا بود

شب هلاکت بت های لات وعزی بود

نسیم خنده ی او مژده ی سحر دارد

به دست همت خود پرچم ظفر دارد

شعاع نور جبینش به کهکشان رفته

به مرزهای سماوات بیکران رفته

سپیده طبل افق را مدام می کوبد

مسیر آمدنش را فرشته می روبد

ترانه ی لب او «اقرا بسم ربک» بود

تبسمش، می عرفانی ملائک بود

دریده پرده ی شب را به نور سیمایش

حریم خلوت خورشید،چشم گیرایش

طنین هر قدمش شادباش می گوید

به زیر هر قدمش سبزه زار می روید

زمین مرید طریق مسیح نعلینش

هزار بوسه زند بر ضریح نعلینش

کران رحمت او وسعت هزاران نیل

به ارتفاع مقامش نمی رسد جبریل

خدا دوباره به عشق نبی تبسم کرد

بهشت قرب خودش را،به نام مردم کرد

به گوش می رسد از سمت سرزمین خُلود

صدای خواندن چاووش حضرت داوود

بزرگ زاده ی ایل مبشران بهشت

امیر و قافله سالار کاروان بهشت

مسیح مکه شد و روح مرده را جان داد

به مرگ دخترکان عشیره پایان داد

به قوم حق طلبان اذن میگساری داد

سپاه و لشگر ابلیس را فراری داد

مدبرانه به قتل خرافه فتوا داد

به دست غنچه ی لب،حُکم جلب غم را داد

خدا کند به نگاهی شویم مقدادش

شویم ساکن خوشبخت شیعه آبادش

خداکند که بخواهد ابوذرش باشیم

کنار گنبد خضراء،کبوترش باشیم

بخند حضرت آقا که یاسرت باشم

بهشت هم بتوانم مجاورت باشم

من از تبار ارادت، ز کوی سلمانم

هزار مرتبه شکر خدا مسلمانم

به خال حضرت معشوق خود گرفتارم

من از قبیله ی مجنون،ز ایل عمارم

من از پیاله ی دستت شراب می خواهم

برای دار جنونم طناب می خواهم

اگرچه غرق گناهم،بیا حلالم کن

سیاه دل نشدم،لطف کن بلالم کن

1/6/85

ایام فاطمیه

molatiroqayeh — Tue, 19 May 2009 17:38:10 GMT

با سلام و عرض تسليت به خاطر ايام فاطميه و رحلت جانسوز

حضرت آيت الله بهجت(ره)

در طول اين دو سه سالی كه از شروع به كار وبلاگ ميگذره‎،اين دومين باري كه غير از شعر دارم چند خطي براي وبلاگم مي نويسم.دوستان بسياري از نمايشگاه كتاب امسال از من سئوال كردند.نمايشگاه كه مقارن با ايام فاطميه هم بود چيزي به جزء سردرد و ناراحتي براي من نداشت.در زماني كه هزينه هاي بالاي چاپ كمر هنر وهنرمند رو مي شكونه، در غرفه هاي مربوط به حضرات!!! اهل بدعت ديدم كه چطور كتاب هاي خودشون رو با قيمت هاي بسيار كمي به فروش مي رسونن.به عنوان مثال يه كتاب حديث رو با كيفيتي نه چندان مطلوب از ناشراي خودمون كه فكر مي كنم دولتي هم باشه 7000تومان خريدم ،ولي يه دوره سه جلدي از يك كتاب نسبتا ناياب رو با جلد گالينگور ، از خليفه پرست ها ۱۲۰۰۰تومان خريدم.

زنگ خطر!!!!

نهادهاي مسئول چاره انديشي كنند...هزينه هاي چاپ اين كتاب ها از كجا تامين ميشه؟

دار عشق

ما عمر خويش وقف خرابات كرده ايم

از لطف باده كسب كمالات كرده ايم

با ميگسارها همه شب تا دم سحر

با خالق يگانه مناجات كرده ايم

يارب به كوه طور نرفتيم،چون تو را

در روضه ي رقيه ملاقات كرده ايم

معراج ما مجالس سالار زينب است

با بال گريه سير سماوات كرده ايم

با اين لباس نوكري ظاهرا سياه!!!

بر مردم زمانه مباهات كرده ايم

ما رقص زير تيغ غمش را هزار بار

با لطمه هاي هروله اثبات كرده ايم

دل را به جرم حب علي،با همين دو دست

بالاي دار عشق مجازات كرده ايم

شكر خدا كه ما ز ازل اين دو چشم را

نذر عزاي مادر سادات كرده ايم

آبان86

قيامت مدينه

امان بده،نده معجر به دست غیرت باد

چرا که صبر خدا را به باد خواهی داد

هبوط قطره ی اشکت مدینه را لرزاند

هزار رعشه به ارکان آسمان افتاد

بیا دوباره بزرگی کن و صبوری کن

بیا و رحم کن آخر به این خراب آباد

دل شکسته ی خود را نزن الهه ی عشق

به آب های خروشان هر چه باداباد

به جان محسن مان سوی خانه ات برگرد

سفارشات نبی را نبر دمی از یاد

ببین که مرد و زن شهر پنبه در گوش اند

در این مدینه به جایی نمی رسد فریاد!

فروردين86

تقديم به آقاي غريبم امام حسن(ع)

خدا كند كه زني بي هوا زمين نخورد

غرور شيشه ايش،باصدا زمين نخورد

خدا كند كه دعايم بگيرد اي مادر

زني دوباره شبيه شما زمين نخورد

فاطميه ۸۵

ولادت با سعادت حضرت زینب(س)

molatiroqayeh — Tue, 28 Apr 2009 16:45:18 GMT

مثنوی مسیح خورشید

نسیم پرده ی گهواره را تکان می داد

برای عرض ارادت,خودی نشان می داد

ستاره های درخشان خوشه ی پروین

کنار پنجره مبهوت کودکی شیرین

شمیم قدسی او در مدینه پیچیده

بهار آمده, بلبل به غنچه خندیده

چکاوکان به در باغ ریسه می بندند

شکوفه ها همه دیوانه وار می خند ند

نشانه های ظهور مسیح ظاهر شد

مدینه مرکز ثقل خیال شاعر شد

نسیم گرد سر نو رسیده دف می زد

بنفشه داخل گلدان مدام کف می زد

صدای خواندن پروانه ها چه زیبا بود

تبسم لب شیر خدا چه زیبا بود

ز نور طلعت رویش ستاره حیران شد

و ماه با عجله پشت ابر پنهان شد

ستاره گفت به خورشید:- بی خبر ساده -

خدا به فاطمه خورشید دیگری داده

زمان سیطره وسلطه گشته طی خورشید

شکسته حرمت پوشالی تو ای خورشید

حریر جذبه ی چشمان او اهورایی ست

طلوع خنده ی زینب عجب تماشایی ست

بساط فخر فروشی ز آسمان بر چین

بیا زمین به تماشای دخترک بنشین

بیا ببین که ندیدی کسی به این پاکی

شدند خادمه اش, حوریان افلاکی

نگاه حیرت خورشید تا بر او افتاد

اسیر بند جنون گشت و نعره ها سر داد

هوار می زدومی گفت:وه چه نوری داشت!

شبیه مادر خود چهره ی صبوری داشت

بدون شبه وشک از قبیله ی نور است

میان هاله ی انوار خویش مستور است

وقار و نور جبینش به مصطفی رفته

ولی غرور نگاهش به مرتضی رفته

چه کودکیست! که خود اشهدین می گوید

و گاه خنده کنان یا حسین می گوید

چه کودکیست! که گوید ثنای رب جلی

دوچشم اوشده خیره به ذوالفقار علی

۸۳/۰۹/۲۷

قاری مشهور

سوره ي مستور روی نیزه ها می بینمت

آیه ي والطور روی نیزه ها می بینمت

منبرو رحلت چه شد؟ای زاده ي ختم رسل

قاری مشهور!روی نیزه ها می بینمت

چشم کور شهر را مبهوت نورت کرده ای

نور رب الـنور روی نیزه ها می بینمت

نیزه ازخون گلویت جرعه ای زد،مست شد

خوشه يِ انگور روی نیزه ها می بینمت

زینـبم,مـوسیِ شـبگرد بـیابـان غمت

شمس کوه طور روی نیزه ها می بینمت

محرم۸۴

ولادت با سعادت حضرت زینب(س)

molatiroqayeh — Sat, 25 Apr 2009 16:09:18 GMT

* مثنوی مسیح خورشید*

نسیم پرده ی گهواره را تکان می داد برای عرض ارادت,خودی نشان می داد

ستاره های درخشان خوشه ی پروین کنار پنجره مبهوت کودکی شیرین

شمیم قدسی او در مدینه پیچیده بهار آمده, بلبل به غنچه خندیده

چکاوکان به در باغ ریسه می بندند شکوفه ها همه دیوانه وار می خند ند

نشانه های ظهور مسیح ظاهر شد مدینه مرکز ثقل خیال شاعر شد

نسیم گرد سر نو رسیده دف می زد بنفشه داخل گلدان مدام کف می زد

صدای خواندن پروانه ها چه زیبا بود تبسم لب شیر خدا چه زیبا بود

ز نور طلعت رویش ستاره حیران شد وماه با عجله پشت ابر پنهان شد

ستاره گفت به خورشید:- بی خبر ساده - خدا به فاطمه خورشید دیگری داده

زمان سیطره وسلطه گشته طی خورشید شکسته حرمت پوشالی تو ای خورشید

حریر جاذبه ی چشمان او اهوراییست طلوع خنده ی زینب عجب تماشاییست

بساط فخر فروشی ز آسمان بر چین بیا زمین به تماشای دخترک بنشین

بیا ببین که ندیدی کسی به این پاکی شدند خادمه اش, حوریان افلاکی

نگاه حیرت خورشید تا بر او افتاد اسیر بند جنون گشت و نعره ها سر داد

هوارمی زدومی گفت:وه چه نوری داشت شبیه مادر خود چهره ی صبوری داشت

بدون شبه وشک از قبیله ی نور است میان هاله ی انوار خویش مستور است

وقارونور جبینش به مصطفی رفته ولی غرور نگاهش به مرتضی رفته

چه کودکیست! که خود اشهدین می گوید وگاه خنده کنان یا حسین می گوید

چه کودکیست! که گوید ثنای رب جلی دوچشم اوشده خیره به ذوالفقار علی

وحید قاسمی۲۷/۹/۸۳

میلاد حضرت رسول اکرم(ص)و امام جعفر صادق(ع)

molatiroqayeh — Wed, 11 Mar 2009 16:40:18 GMT

تقديم به آسماني ترين پيامبر

دور دور قدرت قابيل بود

كاروكسب عاشقي تعطيل بود

دشنه ي شرك وپليدي تشنه

خون سرخ وپاك اسماعيل بود

طينت هركس اسيرتيره گي

هرزباني گرم قال وقيل بود

عزت بتهاي سنگي ناشي از

جهل نفس مردمان ايل بود

حرفي از عيسي وآيينش نبود

شهرطائف قحطي انجيل بود

شاعران تنها به فكرسيم و زر

شعرشان بي وزن وبي تمثيل بود

بعدازآن فصل زمستان سياه

نوبت نوروز عام الفيل بود

-ايها العالم بشارت بادتان-

اين صداي چاوش جبريل بود

موسم رقص وسماع موج ها

موسم مستي رود نيل بود

موبدان مبهوت حال كائنات

ذهن شان درمانده از تحليل بود

ساحران دنبال سحري چاره ساز

وردشان بي مغزوبي تاويل بود

مكه حس مي كرد نبض نور را

خاك سردش سرخوش تنزيل بود

خشكي دريا شكست كنگره

خون بهاي كشتن هابيل بود

چنگ مي زدهرملك باشوروشوق

ماه چون دف دركف جبريل بود

عرشيان برطبل عشرت مي زدند

ساز اصلي دست اسرافيل بود

ريسه بستن دور تا دور فلك

جلوه اي از ذوق عزرائيل بود

در جنان پاشيدن نقل ونبات

دست و دل بازي ميكائيل بود

آخرين يوسف جمال حق رسيد

مه رخي در دامن راحيل بود

برق چشمانش زليخا مي كشد

خنده اش لحن خوش ترتيل بود

ربيع الاول۸۵

تقديم به پير قافله ی اهل بيت

  پيربزرگ طايفه بود و كريم بود

دراعتلاي نهضت جدش سهيم بود

  مسندنشين كرسي تدريس علم ها

  شايسته صفات حكيم وعليم بود

  نوح وخليل جمله مريدان مكتبش

  استاد درس حكمت وپند كليم بود

برمردمان تب زده ی شهرشرجي اش

عطر مبارک نفسش چون نسیم بود

زحمت كشيدوباغ تشيع شكوفه داد

مسئول باغباني باغي عظيم بود

  قلبش شبيه شيشه ی تنگ بلور بود

عمری به فکر نان شب هر یتیم بود

از ابتداي كودكي اش تا دم وفات

نزديكي محله ی زهرا مقيم بود

منت نهادوآمد وما پيروش شديم

امروز اگر نبود شرایط وخیم بود!!!

تازه سروده ام غزل مدحتش ولي

يادش ميان قافيه ها از قديم بود



                                                                       ربيع الاول ۸۵

شهادت حضرت رقیه(س)

molatiroqayeh — Tue, 27 Jan 2009 17:22:18 GMT

دلشوره

قافله رفته بود و من بيهوش

روي شن زارهاي تفتيده

ماه با هر ستاره اي مي گفت:

بي صدا باش!تازه خوابيده

قافله رفته بود و در خوابم

عطر شهر مدينه پيچيده

خواب ديدم پدر ز باغ فدك

سيب سرخي براي من چيده

قافله رفته بود ومن بي جان

پشت يك بوته خار خشكيده

بر وجودم سياهي صحرا

بذر ترس و هراس پاشيده

قافله رفته بود و من تنها

مضطرب،ناتوان ز فريادي

ماه گفت:اي رقيه چيزي نيست

خواب بودي ز ناقه افتادي

قافله رفته بودودلتنگي

قلب من را دوباره رنجانده

باد در گوش ماه ديدم گفت:

طفلكي باز هم كه جامانده!

قافله رفته بودو تاول ها

مانعي در دويدنم بودند

خستگي،تشنگي،تب بالا

سد راه رسيدنم بودند

قافله رفته بودو مي ديدم

مي رسد يك غريبه ازآن دور

ديدمش-سايه اي هلالي شكل-

چهره اش محو هاله ای از نور

ازنفس هاي تندو بي وقفه

وحشت و اضطراب حاكي بود

ديدم او را زني كه تنها بود

چادرش مثل عمه خاكي بود

بغض راه گلوي من را بست

گفتمش من يتيم و تنهايم

بغض زن زودتر شكست وگفت:

دخترم،مادر تو زهرايم

1383

دهه دوم و سوم محرم

molatiroqayeh — Sun, 11 Jan 2009 15:49:40 GMT

نسيم فدك

خدا صداي خودش را شنيد از دهنت

دويد داخل گودال و ديد از دهنت....

تلفظ لغت يا غياث مشگل بود

به گريه نيزه اي بيرون كشيد از دهنت

به سمت پهلوي تان راه تيغ ها كج شد

همين كه نام مدينه پريد از دهنت

تو تشنه و جگر نيزه ها خنك مي شد!

نسيم باغ فدك مي وزيد از دهنت

خدا براي بهشت خودش،شقايق را

غروب روز دهم آفريد از دهنت

عطر عود

با اين شتاب فكر كنم سر مي آورد!

با اين شتاب،حوصله را سر مي آورد

مي تازد و غنيمت جنگ غروب را

از چنگ سي هزار نفر، در مي آورد

حس مي كنم كه داخل خورجين غصبي اش

يك باغ سيب سرخ معطر مي آورد

سرمست سود دادوستدهاي كربلاست

دارد چقدر چادرومعجر مي آورد!!!

نرخ طلاي كوفه سقوطش مسجل است

از بسكه گوشواره و زيور مي آورد

دود و تنورروشن و عطري شبيه عود

اينجاي روضه داد مرا در مي آورد

گوهر شناس

چوب حراج زد به عقيق لب شما

يك ضربه و دو ضربه وباقي ضربه ها....

هرچه گذشت،هيچ كسي مشتري نشد!

بي قيمت است،گوهر گنجينه ي خدا

گوهرشناس واقعي قصر زينب است

تخمين زده است ارزش در كبود را

با ديدن جلال وشكوهت سفير روم

انگشت بر دهان تعجب گرفته تا....

مانده سر دو راهي فرياد يا سكوت!

آيا قدم جلو بگذارد؟ و اينكه يا؟

افتاد ياد خواب شب قبل كه نبي

فرمود بود: اهل بهشتي كنار ما

دل رابه آبهاي خروشان عشق زد

سر رابغل گرفت، و شد راز بر ملا

پيغمبرو مسيح برايش گريستند

وقتي سفير خنده كنان شد سرش جدا

از پله هاي قصر سرش غلت خورد وگفت:

در راه دوست جان چقدر هست بي بها!

پايين پاي حضرت زهرا رسيد وبعد

با خون خود نوشت كه الوعد الوفا

دهه اول محرم

molatiroqayeh — Fri, 26 Dec 2008 14:46:18 GMT

حضرت سيدالشهداء (ع)

وقتش رسيده است،كه سلمان مان كني

مجذوب چند آيه ي قرآن مان كني

ما بت پرست كعبه ي عشقيم،ياحسين

قرآن ز ني بخوان كه مسلمان مان كني

ما ذهن مان به درك مقامت نمي رسد

اي كاش مور ملك سليمان مان كني

قدري ز روي نيزه براي خدا بخند

تا آشنا به واژه ي عرفان مان كني

با صوت جانگداز لب سنگ خورده ات

مانند زلف خويش،پريشان مان كني

دنبال نيزه ي تو به هر سو دويده ايم

چيزي نمانده بي سروسامان مان كني

مجنون تان شديم وبه جاي كوير ودشت

مي خواستي كه مرد نيستان مان كني

ما تشنه ايم،حضرت آقا نمي شود؟

مهمان چند قطره ي باران مان كني

ما را گداي خانه ي خود كن،همين بس است

كي گفته ايم حاجي دكان مان كني!؟

حضرت زينب(س)

ما ریزه خوار سفره ی احسان زینبیم

مدیون لطف و فضل فراوان زینبیم

بال ملخ به شانه ی چشم فقیر ماست

عمریست مور ملک سلیمان زینبیم

ما را پیام خطبه ی زینب نجات داد

شکر خدا که جمله مسلمان زینبیم

پیغمبرانه سینه زنان را بهشت برد

ما قوم دربه در شده،سلمان زینبیم

ما را غلام حلقه به گوشش نوشته اند

فرموده کردگار:که از آن زینبیم

ما مثل زلف نیزه نشینان قافله

از کربلا به کوفه پریشان زینیبم

جان می دهیم عاقبت از غصه اش که ما

کشتی شکست خورده ی طوفان زینبیم

در زیر کوه غم به خدا شکوه ای نکرد

حیران و مات عصمت و ایمان زینبیم

با خیمه های سوخته معجر درست کرد

مبهوت ابتکار درخشان زینبیم

حضرت مسلم(ع)

دیوار غصه بر سرم آوار شد حسین

تاریخ رنج فاطمه تکرار شد حسین

آییـنه صــداقت قلب تمام شهر

مجروح تازیانه زنــگار شد حسین

دیدم که دست بیعتشان بین آستین

باسحرسکه های طلا مار شدحسین

درسبزه ها به جای طراوت تنفراست

هربره ای که خوردازآن هارشد حسین

اینجا برای کشتن تان نقشه میکشند

زیر گـلوت مرکز پرگار شد حسین

مسلم نخورد لقمه ای از سفره کسی

اما به کل کوفه بدهــکار شد حسین

حتی به جسم بی سرمن سنگ میزنند

مسلم به جرم عشق توبردارشدحسین

راس بریده ام سر یک میخ آهنین

سر گرمی جماعت بازار شد حسین

دیدم بر اشــتران سپاه حرامیان

چندین هزار نیزه فقط بارشد حسین

سنگ و کلوخ بر همه پشت بام ها

قدر ســپاه ابرهه انبــار شد حسین

آب از سرمن و تو واکبر گذشته است

زینب به بند غصه گرفتار شد حسین

راه اسیر کردن اهـل و عیال تان

با خنده های حرمله هموارشدحسین

حضرت رقيه(س)

شناخت چشم تر عمه اين حوالي را

شناخت تك تك اين قوم لا ابالي را

چقدر خون جگر خورد مرتضي شبها

ز يادشان ببرد سفره هاي خالي را

هنوز عمه برايم به گريه مي گويد

حكايت تو و آن فصل خشكسالي را

نمي شود كه دگر سمت معجرش نروي؟

به باد گفته ام اين جمله ي سئوالي را

عطش به جاي خودش،كعب ني به جاي خودش

شكسته سنگ ملامت دل سفالي را

دلم براي رباب حزينه مي سوزد

گرفته در بغلش كودك خيالي را

شبيه مادرتان زخمي ام،زمين گيرم

بگو چه چاره نمايم شكسته بالي را؟

دو طفلان حضرت زينب(س)

تا صوت قرآن از لب آنها مي آيد

كفر تمام نيزه ها بالا مي آيد

دجال هاي كوفه در فكر فرارند

دارد سپاه زينب كبري مي آيد

سد سپاه كفر را در هم شكستند

تكبيرهاي حضرت سقا مي آيد

انگار كه زخم فدك سر باز كرده

از هر طرف فرياد يا زهرا مي آيد

خون علي گويان عالم را بريزيد

اي دشنه ها،تازه ترين فتوا مي آيد

آداب جنگ كربلا مثل مدينه است

چون ضربه هاشان سمت پهلوها مي آيد

اي نيزه داران،نيزه هاتان را مكوبيد

روز مبادا،عصر عاشورا مي آيد

خون گلوشان خاك را بي آبرو كرد

آسيمه سر با طشت خود يحيي مي آيد

اي تيغ هاي كند،با تقسيم سرها

چيزي از آنها گيرتان آيا مي آيد!؟

اين اولين باريست كه از پشت خيمه

دارد صداي گريه ي آقا مي آيد

زينب بيا از خيمه ها بيرون، كه تنها

با ديدن تو حال آقا جا مي آيد

عبدالله بن حسن(ع)

لشگریان خیره سر،چند نفربه یک نفر؟

فاطمه گشته خون جگر،چند نفر به یک نفر؟

خواهر دل شکسته اش،همره دختران او

زند به سینه و به سر،چند نفر به یک نفر؟

بین زمین وآسمان،جنت و عرش وکهکشان

پر شده است این خبر:چند نفر به یک نفر؟

حور وملک به زمزمه-وای غریب فاطمه-

حضرت خضر نوحه گر،چند نفر به یک نفر؟

آه و فغان مادرش،به قلب سنگی شما

مگر نمی کند اثر؟چند نفر به یک نفر؟

عمو رمق نداردو، همه هجوم می برید!

مرد نبردید اگر؟چند نفر به یک نفر؟

یاد مدینه زنده شد،روضه ی رنج فاطمه

که ناله زد به پشت در،چند نفر به یک نفر؟

حضرت قاسم(ع)

ابر زخمت دوباره بارش كرد

آسمان را دچار لرزش كرد

چشم در خون نشسته ام،قاسم

زخم هاي تو را شمارش كرد

كاكلت دست يك مغيره صفت

خنده اش با كنايه غرش كرد

اي يتيم حسن،گلوي تو را

سايه ی دشنه اي نوازش كرد

نيزه اي در طواف سينه ي تو

با خداي خودش نيايش كرد

زير نعل زمخت صدها اسب

درد صبر تو را ستايش كرد

خس خس سينه ي شكسته ي تو

صحنه را موبه مو گزارش كرد

حضرت اباالفضل(ع)

تمام غصه ام این است , پشت پا بخوری

تو هم شبیه خودم نیزه بی هوا بخوری

خـدا کند که به فرقـم نـظر نـینـدازی

هراس دارم از این عمق زخم جا بخوری!

عـزیز فـاطـمه مـدیون زیـنبت کـــردم

اگر که ثانیه ای غصـه ي مـرا بخـوری

شبیه من جگرت آب می شود وقتی

به زیر تیغ وسنان حرص خیمه را بخوری

خلاصه عرض کنم حرف تیرها این است

قـرار نیست که از آب کـربلا بـخـوری!؟

ظهر عاشورا

از اين كوير چرا عطر سيب مي آيد؟

نسيم رايحه اي دل فريب مي آيد؟

صداي نيزه و شمشير اگر اجازه دهد

صداي ناله ي مردي غريب مي آيد

گمان كنم كه مسيح است داخل گودال

صداي ميخ زدن بر صليب مي آيد

درست پشت سر رد خون يك دشنه

زني خميده به اين سوي شيب مي آيد

خبر دهيد به زينب-كه چشم تان روشن-

جناب حضرت شيب الخضيب مي آيد

عصر عاشورا

فـوراه هـایِ سـرخی از گــودال زد بالا

مردی عبای خویش را خوشحال زد بالا

تا بـیـن مقـتـل معـدن المـاس پـیدا شد

در صنـف لشـکر قیمـت خـلـخال زد بالا

مـرد کمـان داری یـکـی از تیـرهایش را

نـا بــاورانـــه انـــدکـی از خـــال زد بالا

دیگر حساب کیسه های درهـم پاداش

از چـوب خـط سـهـم بیـت الـمال زد بالا

آتشـفشـان نـور بـود و شعـله های طور

نـاگــاه قـقـــنوسی پــریــد و بال زد بالا

خـورشید چشمش برغروب نیزه ها افتاد

وقـتـی عبــایــش را کـمی دجال زد بالا

می سو خت دامن های دختربچه ها اما

آمــــارِِ ســـرخــیِ رخ اطــفـال زد بــالا

خــورشــید را ازدست هم صدبار دزدیدند

شــب در ســپاه کـوفیــان جنجال زد بالا

لازم به ذکر است این اشعار برای ذاکران آل الله انتخاب شده است و اشعاری با کاربرد مجالس روضه است.انشاالله دهه دوم محرم اشعاری در خور سلایق دوستان شاعر با هدف نقدونظر در وب خواهیم گذاشت.